... เพื่อนสนิท

... ก็คือ

เพื่อนธรรมดาๆคนนึง ที่ดันสนิทกันมากกว่าเพื่อนธรรมดาๆทั่วๆไป





... ซึ่งมันก็ต้องมีอะไรหลายๆอย่าง



ที่คล้ายๆกับเรามากกว่าเพื่อนคนอื่น

... ถึงจะมาสนิทกันได้



... บางที อาจไม่ใช่นิสัย

... บางที อาจไม่ใช่หน้าตา

... บางที อาจไม่ใช่ฐานะ

... บางที อาจไม่ใช่ระดับความรู้



... แต่มันอาจจะมีอะไรบางอย่าง ที่ต้องเป็น มั น ค น นี้ เ ท่ า นั้ น ที่ มี



... บางครั้ง





... เราก็ไม่ไป ที่ที่เราอยากไป

.. เพียงเพราะว่า มันไม่ไปด้วย





... บางครั้ง

... นั่งเงียบอยู่ได้ตั้งนาน แต่แค่เห็นหน้ามัน

... น้ำตาที่กลั้นไว้แทบตาย กลับทะลักออกมาได้จนหมด





... บางครั้ง

... ถ้ามีเสียงหัวเราะของมันด้วย

... เราจะหัวเราะได้ดังกว่านี้



... บางครั้ง

...ร้อยคำปลอบใจของใครก็ไม่รู้



... ยังอุ่นใจไม่เท่ามือมันที่แค่ตบเบาๆที่หัวไหล่

บอกเป็นนัยๆว่า

กรูอยู่ตรงนี้





...

...

ชอบคำๆนึงที่บอกว่า





. . . . . เ ร า ไ ม่ ไ ด้ เ ป็ น แ ค่ เ พื่ อ น . .

. . . แ ต่ เ ร า เ ป็ น ตั้ ง เ พื่ อ น ต่ า ง ห า ก . .





...เพราะเพื่อนมีความสำคัญมากๆ



... มากจนบางคนแยกไม่ออก เอาไปเปรียบเทียบกะแฟน



ว่าอะไรสำคัญกว่ากัน

.. ทั้งๆที่มันคนละเรื่องกันเลย





... แต่เมื่อเวลาที่เราอยู่ในห้วงของความรัก

... เพื่อน ... จะกลายเป็นส่วนเกินของโลกส่วนตัวเราทันที

... ไอ่เพื่อนสนิทเรา มันคงจะชินแล้ว

... ที่เวลาเรามีรักทีไร เราก็จะห่างๆมันไปทุกที





... เวลาที่จะกลับมานึกถึงมันได้อีกที



... ก็ตอนอกหักนู่นแหละ



... ก็เคยคิดเหมือนกันนะ

... ถ้าเราเป็นมัน จะรู้สึกยังไง

... คงจะประมาณว่า

... 'แม่ง ... พอมีแฟนก็ลืมเพื่อน'

... นี่ กะกรูไม่เคยช่วยห่ าไรเลย ทีกะแฟนแมร่งแทบถวายหัว'

... 'ต้องเลิกกะแฟนก่อนถึงจะจำเบอร์โทรกรูได้ใช่ไหม สราดดด'

... คิดๆดูแล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

... เพราะเวลาที่กำลังมีความสุขในห้วงของความรัก

... ก็แทบไม่ได้จะไปเที่ยวไหนกับมันเลย

...นานๆถึงจะได้คุยกันที







... แต่พอผิดหวัง พอเจ็บตัวขึ้นมา

... นาทีนั้นอยากกดโทรศัพท์ไปหามันก่อน

... อยากให้มันรับโทรศัพท์ก่อน



... ซึ่งบางทีมันนอนไปแล้วเราก็จะไล่มันกลับไปนอน



... ไม่ต้องตื่นขึ้นมาฟังเรื่องราวใดๆทั้งนั้น

... ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แค่มันรับโทรศัพท์ ก็พอแล้ว



... แบบนี้ละมั้งที่เค้าว่า

... 'เพื่อน



คือคนที่สามารถนั่งอยู่ด้วยกันโดยไม่พูดอะไรสักคำ'

... 'แต่ลุกจากกันไปได้เหมือนคุยกันไปนับล้านคำ '





... 'เพื่อน'

... 'คือคนที่เมื่อเราสุข เราไม่เห็นมันอยู่ในสายตา '

. . . 'แ ต่ เ ป็ น ค น ไ ม่ มี วั น ป ล่ อ ย ใ ห้ เ ร า ล้ ม ลง



ไ ม่ ว่ า เ ร า จ ะ ไ ป

เ จ็ บ ม าจ า ก ไ ห น . . .